Het Zelf
Achter uw gedachten en gevoelens, mijn broeder, staat een machtig gebieder, een onbekende wijze - die heet Zelf. In uw lijf woont hij, uw lijf is hij.
Er is meer verstand in uw lijf dan in uw beste wijsheid. En wie weet er, waartoe uw lijf juist uw beste wijsheid van node heeft?
Uw Zelf lacht over uw Ik en zijne stoute sprongen. "Wat zijn mij deze sprongen en vluchten van gedachten? - zegt het tot zichzelf. Een omweg tot mijn doel. Ik ben de leiband van het Ik en de inblazer van zijn begrippen."
Het Zelf zegt tot het Ik: "Hier voel smart!" En dan lijdt het, en denkt na, hoe het niet meer lijden zal - en juist daarom moet het denken.
Het Zelf zegt tot het Ik: "Hier voel lust!" Dan verheugt het zich en denkt na, hoe het nog dikwijls zich verheugen zal - en juist daarom moet het denken."
De verachters van het lijf wil ik een woord zeggen. Dat zij verachten, doet hen achten. Wat is het, dat achten en verachten en waarde en wil schiep?
Het scheppende Zelf schiep zich achten en verachten, het schiep zich lust en leed. Het werkende lijf schiep zich de geest als een hand van zijn wil.
Zelfs in uw dwaasheid en verachting, gij lijfsverachters, dient gij u zelf. Ik zeg u: uw eigen Zelf wil sterven en wendt zich van het leven af.
Niet meer vermag het dat, wat het het liefste wil: - boven zich zelf uit te scheppen. Dat wil het het liefste, dat is zijn gehele wezensdrang.

Friedrich Nietzsche - Aldus sprak Zarathoestra, blz 42